از میان خاطراتم تنها تو مانده ایی.

بازم دلتنگي همون يار قديمي

faryaaaaad — Wed, 26 Aug 2009 21:05:18 GMT

امشب يه توفيق اجباري شد واسه يه پست جديد

ماه مبارك به همه ي دوستاي گلم مبارك و بسيار التماس دعا

-------------------------------------------------------------

بازم التماس دعا ، يادتون نره ها

خدایا کمکم کن.............

faryaaaaad — Thu, 12 Feb 2009 18:46:18 GMT

از پشت پنجره بسته تو را می خوانم

نسیم در لابه لای پرده ، آن سوی پنجره تو را می کاود......

به یاد...

faryaaaaad — Tue, 25 Dec 2007 13:12:18 GMT

ما زياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه ميپنداشتيم

تا درخت دوستي كي بر دهد

حاليا رفتيم و تخمي كاشتيم

گفت وگو آيين درويشي نبود

ورنه با تو ماجراها داشتيم

شيوه چشمت فريب جنگ داشت

ما غلط كرديم و صلح انگاشتيم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت براو بگماشتيم

نكته ها رفت و شكايت كس نكرد

جانب حرمت فرو نگذاشتيم

گفت خود دادي به ما دل حافظا

ما محصل بر كسي نگماشتيم

faryaaaaad — Mon, 12 Feb 2007 07:12:18 GMT

پر از تهی ام ...
انگار مرده ام ...
من بی جان اینجا مانده ام ...
کاش کسی بود که وسعت تنهاییم را می فهمید...
وسعت دلتنگی ام را ...
من در این زمستان سوزان!
چونان درختی خشکیده و بی برگ
دلتنگ شکوفه ایی ...
دیوارهای فاصله بسیار .... بین ما

نمیدانی لحظه ایی که از خود میرانمش چگونه شکنجه میشوم
آه چقدر دلتنگم ...
دیوارهای فاصله بسیار
به کدامین جرم ناکرده مجازات میشود.....؟؟؟
کاش میمردم
شانه هایم زیر بار غم جدایی شکسته است .
و کمرم خمیده .
چقدر دلم میخواست ........
آه نمیدانی که چقدر دلتنگم ........

"سلام به همه دوستای گل خودم ... منو بابت این همه تاخیر ببخشید ...
مرسی از نظرات تک تکتون ... از اینکه نمیتونم جواب محبتهاتون رو بدم معذرت میخوام ...
خوشحال میشم فراموشم نکنید ... هر چند که ..........
روزهای خوبی رو واستون آرزو میکنم ...
به امید دیدار"

faryaaaaad — Wed, 27 Dec 2006 08:45:18 GMT

امروز هوای چشمانم ابریست،...
با تلنگری قلبم میشکند ،... و چشمهایم باریدن را آغاز میکنند،...
هق هق صدایم بسان رعد٬ حتی دل سنگی دیوارهای اتاق را نیز می لرزاند ،...

من در میان انبوهی از سوال محبوس شده ام ،...
کاش کسی بود تا دستهای ناتوان مرا بگیرد ،...
و مرا به سوی روشنایی هدایت کند ،...
افسوس،..همه خاموش به نظاره سقوط من نشسته اند ،...
در میان این همه دروغ ، این همه خیانت مبهوت مانده ام ،...
گویا با آمدن زمستان خون نیز در رگهایم منجمد شده است،...

نمیدانی که اینجا ظلمت چه بیداد میکند،...
و دریغ از سوسویی از نور هدایت!
چقدر دلم میخواهد آن لحظه که صدای خنده هایم اتاق را پر میکند ،...
صادقانه فریاد بزنم ، خنده هایم تمام حکایت درد است !

عقربه های ساعت کوچک شیشه ای ، جلو میروند،... و من ثابت مانده ام ،...
گویا قدم هایم جرات جلو رفتن را ندارند،...
کاش میتوانستم راهی را انتخاب کنم ،... به سوی نور،...
افسوس ،... من هنوز آنقدر جسور و قدرتمند نمیتوانم قدم بردارم .
حسی مرا به ایستادن تشویق میکند،... و این شاید ترس است،...
و شاید ،...

روزی با خود می اندیشیدم که سر انجام این تیره ابرها را از ازندگیم خواهم راند،...
دریغ،... نمیدانستم که آسمان من همیشه ابریست،...
و روزی آفتابی ، هرگز در این آسمان معنا ندارد،...

کاش کسی بود که به عمق دردهای من پی میبرد،....
کاش کسی پیدا میشد که دردهایم را از میان لبخندهای تلخ و مرده ام میفهمید،...
کاش کسی بود که برای دردهایم چشمانش تر میشد!
افسوس، همه خاموش به نظاره سقوط من نشسته اند،...
و هیچ کس دستی به سویم دراز نمیکند،...
من به بن بست رسیده ام ،...
بازگشت هم که اینجا معنی ندارد!
ایستاده ام و در مرداب زیر پاهایم، هر روز بیشتر فرو میروم ،...
نمیدانم چرا هیچ کس ، دلش به حال نیلوفر مرداب نمیسوزد،...
نمیدانم چرا هیچ کس حتی اندکی به آن نمی اندیشد،...
چقدر دلم میخواست آنقدر جسور بودم که ،...

آنروزها مانع میشدند عروسکم را به تو هدیه دهم .....................
این روزها یادگارهایم را به تو نشان میدهند!
آن هم بعد از این همه ویرانی ....
چقدر دلم میخواهد فریاد بزنم ،...

faryaaaaad — Tue, 26 Dec 2006 20:42:18 GMT

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و من بازهم سالروز جدایی مان را به سوگ نشسته ام ،....
و به یاد جشنی که در عزامان به پا کرده بودند ،.... اشک میریزم،....

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و تو همچنان تنهایی،...
انگار هیچ گاه نمی خواهی کسی را در تنهاییت شریک کنی،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و من باز هم سعی در فراموش کردنت میکنم ،...
و جدال با خاطراتت را آغاز،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و تو همچنان عشق را منکر میشوی،...
و همچنان در نگاهت عشق است که موج میزند،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و من بازهم شکسته تر از قبل پیش میروم،...
و همه چیز بیشتر و بیشتر از پیش ویران میشود،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
من و تو همچنان بر عهدمان مانده ایم ،...
من و تو همچنان لجوجانه غرورمان را سپر بلامان ساخته ایم ،...
من و تو همچنان عشق را منکر میشویم ،...
من و تو همچنان قهر میکنیم ، دعوامان میشود ،کودکانه بهانه میگیریم ،....برای هیچ!
من و تو بی جهت یکدیگر را آزار میدهیم ،...
من و تو بی جهت نگاهمان را از هم میدزدیم،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
اینان اما دیگر، عشقمان را انکار نمیکنند.
اینانی که بذر جدایی را پاشیدند،...و آنگاه ظالمانه جداییمان را جشن گرفتند
و عزامان را به شادی وصف ناپذیری برای خویش مبدل کردند.
اینان اما از عشق سخن میگویند ... بعد از این همه ویرانی ، ....! همشان از من و تو میگویند!

زمستانی دیگر از راه رسید،...
من در دنیایی از تردید گم شده ام .
و تو در دنیایی که به انتقام جویی از من خراب کردی،...
من به گناه ناکرده میسوزم .
تو به گناهی که مرا محکوم به آن کردی!

زمستانی دیگر از راه رسید،...
اینان آسان از تنهایی تو می گویند،...
از یک عشق پاک،...
و من در پاسخ این همه نامردیشان تنها لبخند میزنم ،لبخندی که بی شک از هر گریستن تلخ تر و تلخ تر است .

زمستانی دیگر از راه رسید،...
تو هنوز مانده ایی،... شاید به انتظار معجزه ایی!
من نیز مانده ام ،... به انتظار حادثه ایی شوم ،...
اینان هم پیوندی ناشدنی را در خاطراشان جشن گرفته اند ، و عزامان را به پایکوبی وصف ناپذیری مبدل کرده اند،...

زمستانی دیگر از راه رسید ،...
زمستانی دیگر از راه میرسد٬...
و زمستان های دیگر،...
که سوغاتشان برای من یک دنیا ویرانیست ،...
و رهاوردشان برای تو یک دنیا ناباوری،...

faryaaaaad — Tue, 12 Dec 2006 13:11:18 GMT

وقتی دلت میگیره در یک شب بارانی ٬ میتوان دل خوش کرد به همدردی باران.
اما وقتی در زیر تلولو نورانی خورشید میخواهی برای تنهایت اشک بریزی ...
چقدر دردناک است.
گویی طبیعت هم فراموشت کرده.

حتی بوته یاس سرمازده حیاطمان٬ رفتنت را باور نکرد!
و حتی ماه!
من انعکاس نگاهت را چه شبها به نظاره نشستم و تو ناباورانه به ماه پشت ابر مانده ی آسمانت مینگریستی.

تو هم مثل همه قصه ها عمری داشتی
که تمام شد!
چقدر کوتاه٬ درست مثل قصه های کوتاهی که مادر هر شب مهربانانه برایم میخواند!
درست به همان کوتاهی !
مثل مادر که هر بار قسمتی از قصه را ناگفته میگذاشت تا شاید زودتر چشمهای کودکیم به خواب روند ٬
نیمی از قصه را دزدیدی!
و چشمهای من زودتر به بهت فرو رفت!

قصه های مادر شروعش پر از شادی بود و پایانش مملو از عشق و وصل٬...
اما قصه تو ٬.... رفتنت هم بسان آمدنت٬......
چقدر تلخ قصه بودن تو به پایان رسید!

رفتی و من با برگهای خزان رسیده زرد میشوم ٬....
از اینجا خواهم رفت
میخواهم تمام خاطراتت را در میان دیوارها و پنجره ها جا بگذارم ....
میخواهم چمدانم را وقتی بر میدارم خالی از یاد تو باشد٬.....

((سلام
روزی که اولین پست رو مینوشتم .... فکر میکردم مثل دفترچه خاطراتم که خاک میخوره اینجا هم نوشته ها خریداری نداشته باشه و ....
اما الان بعد چند پست فکر میکنم که بدون مخاطب نوشتن بی انصافی باشه با این همه لطف دوستان.
این بود که با اینکه شاید دیر شده باشه اما گفتم عرض ادبی کرده باشم ....
اول از محبتهای همه تشکر میکنم ٬ حتی اونایی که میخونن و چیزی یادگار نمیزارن از خودشون

از دوست مهربونم٬ شیرین عزیز که با وبلاگ ایشون با وبلاگ نویسی آشنا شدم ...

از آقای مافی که بسیار سایت ارزشمندی دارن و من خیلی چیزا رو از اونجا یاد گرفتم و البته با اجازشون یکی از قالبهای ساخت ایشون رو با یه سری تغییرات برای بلاگم استفاده کردم ... میتونید از مطالب ایشون از لینک به نام "آموزش" استفاده کنید

از آقای مهدی که اولین نفری بودن که اینجا کامنت گذاشتن و از اولین دوستان وبلاگی من هستن و همیشه لطف دارن نسبت به بنده ...

از غزل عزیز که همیشه محبت داره به من ...
از دوست خوبم یاسمین ...
از آقای سهند که قالب وبلاگ رو با نظر ایشون تغییر دادم ...
از کفایت عزیز که همش واسم یه علامت سوال به یادگار میزاره

از آقای مهرداد٬ بهاره عزیز٬ محمد محتشمی٬ مریم خانوم گل٬ آقای امین به همراه دوستانشون٬ نگار مهربون ٬ آزاده عزیز ..... و همه اونایی که شاید من اسمشونو یادم رفته .

در ضمن در رابطه با پست آخر که بخش نظر نداشت و دوستان مکرر سوال کرده بودند ..... نمیدونم چرا اما احساس میکردم که نتونستم خوب احساساتم رو بیان کنم این بود که ..... در هر صورت عذر .....

در آخر هم برای اینکه از به روز شدن همدیگه باخبر شیم آیدی یاهو رو میزارم ....... لطفا اد کنید .... یا آیدیتون رو بزارید ......... واسه همتون آرزوی بهترین روزها رو دارم ....... خوشحال میشم بازم ببینمتون ............ به امید دیدار ....... ستایش

faryaaaaad — Fri, 01 Dec 2006 13:18:18 GMT

با پائیز می آمدی،...
و آمدنت تمام روزهای زرد این فصل دلگیر را به جشنی با شکوه مبدل میکرد،...

اولین برگ خزان رسیده ی درخت تنها و فرسوده کوچه مان که به زمین می افتاد،...
برایم پیام شادی بود،...!
و اولین عابری که آنرا با قدمهایش خرد میکرد،قاصد خوشبختی ،...!

روی شیشه های مه گرفته پنجره ی متروک اتاق با انگشتانی لرزان حضورت را خوشامد
می گفتم ،...
وتو از فاصله های دور میخواندی،...
و در بهت و ناباوری من حتی نگفته هایم را میشنیدی.
اما این روزها حتی نزدیک ترین و ساده ترین نوشته هایم را ، ناخوانده فراموش میکنی.
و از حرف هایم چه ساده گذر میکنی،...

هر سال با خزان می آمدی،...

امسال زمستان زودرس نگذاشت پائیز را جشن بگیرم ،... "شاید".
آشفتگی ذهنم ، واژه ها را برایم بی معنی کرده ،...
من به سوگ اتفاقی نشسته ام که هنوز حادث نگشته،...
و نمیدانی که چقدر ناصبورم،...

پنجره ی اتاق را باز گذاشته ام ،...
میخواهم وزش نسیم را احساس کنم ،...
سوز زمستان سیلی سختی بر گونه ام مینوازد.
به تکه یخی مبدل میشوم ،که بی تابش آفتاب نیز ذره ذره آب میشوم ،...

آسمان ابری حیاطمان نمیبارد.
گویی همانند من نمیتواند از این بغض رهایی یابد،...
حتی غزل های حافظ نیز مرهم نمیشود و حتی نگاردن هم ،...
تمام زیبایی ها در مقابل چشمهایم رنگ میبازند،....
و من مبهوت به بی رنگی شان می نگرم،...

هیچ دلیلی برای دلتنگی ام "حتی" نمی یابم ،...
بی هیچ منطقی به سوگ نشسته ام ،...

من از پشت این پنجره ی سرد و مه گرفته نظاره گر جشنی هستم که به پا کرده ایی.
چه بی تفاوت ،!!!
حتی مردن درختان مانع ات نشد،...
حتی زوال یک فصل،...
چقدر بی تفاوت به نظاره قدم های من می نشینی،...

همانند کودکی برای هیچ ، بهانه میگیرم !
و بی هیچ منطقی به زاری نشسته ام.
و چشمانم پی در پی می بارند، و حتی اشکها نیز آرامبخش این لحظه های تب دار نیستند،...

نوشته ام حتی با من نیز آشنا نیست.

غمی که از عبورت بر جای گذاشتی ، حتی ذوق نوشتن را نیز از من ربود.
کلماتی که می نگارم با من غریبی میکند،...
گویی با هم نا آشناییم .
دلم بیشتر از تمام روزهای زرد و بیشتر از تمام آدینه های پیش گرفته،...

کاش در پس حادثه ایی،...
رفتنت چونان بغضی بزرگ شده ،....
حتی فرصتی نماند برای،...
حتی مجالی برای،...

دلم گرفته ، هم از روزگار ،... هم از تقدیر،... هم از خودم،...
حتی از تو،...
و حتی از این نوشته ام که سامان نمیگیرد.
از دست هایم که مرا یاری نمیکنند.

و بعد از عبورت این اولین نوشته ام نیست!
اینجا کنار من پر است از صفحات پاره شده که ساعتی پیش سیاشان کردم،...
هر چه مینویسم حتی به دل خودم هم نمیشیند...
افکارم را نمیتوانم سامان دهم .
غمی که از عبورت در قلبم رخنه کرده آرامش خیال را از من ربوده،...

بی سامان رها میکنم نگاردن را،....
خورشید از پس ابرهای تیره دروغین لبخند میزند،...و این هیچ احساسی را در من نمی انگیزد. حتی نفرت،...

faryaaaaad — Wed, 29 Nov 2006 22:39:18 GMT

تنها سهم من از زندگی هجی کردن نام تو بود در پاک ترین رویاهایم .
.....................

هجی کردن نامت و به آذین بستن کلماتش با زیباترین گلها ، تنها سهمی بود که از تو برایم مانده بود...
آن هم شاید سهم من نبود و من آنرا مخفیانه در رویاهایم نگه میداشتم ...
تمام رویاهایم به کابوسی تلخ مبدل میشود و من تنها به بهت فرو میروم .
هیچ حسی در من نمیجوشد،...
و تنها جویباری از اشکباران چشمایم است که بی صدا میرود و میرود... تا شاید مرهمی باشد... اما نیست!...
حسی نا آشنا تمام وجودم را فرا میگیرد که من قادر به توصیف آن نیستم .

تنها سهم من از زندگی هجی کردن نامت بود...
خسته و مستاصل وسعت نگاهم را به نامعلوم می دوزم.
جسم خسته ام بی مرهم و روح دردمندم بی همدم خواهد ماند،....
افسوس ...هیچ کس پهنای دردهای مرا نخواهد دید و به عمق حرفهایم پی نخواهد برد،...

انگشتان سرد و کرخ شده ام از حرارت گونه هایم ملتهب میشود...
و در جویبار اشکهایم ، تر ...
و باز هم من میمانم و دنیایی ناباوری .
آسمان همراه چشمانم میبارد ....
آه چقدر دلتنگم ...

faryaaaaad — Sat, 18 Nov 2006 19:36:18 GMT

من از نهایت غربت می آیم .
با کوله باری پر از اندوه
مملو از تنهایی و بی کسی
من از سرزمینی می آیم که تمام ثانیه هایش خزان است . برگ ریزانی بی پایان.
و عابرانش ظالمانه بر قلب زرد و بی رنگم پایکوبی میکنند .

من از نهایت غربت می آیم .
از بی کران درد
از انتهای بودن...
اینجا سرزمین نامردان است .
سرزمین ظالمان .
چه ظالمانه سایه کثیفشان را بر سرتاسر زندگیم می گسترانند.

اینجا آسمانش پر است از ظلمت ، پر است از نفاق ، لبریز از دورویی.
اینجا دریا مظهر ناجوانمردی ست .
اقیانوس مظهر فساد و تباهی .

من از نهایت غربت می آیم .
اینجا رایحه ی گلها را به یغما برده اند ...
لطافت گلها جای خود را به خارهای سوزان داده اند.
اینجا خورشید و تلولو نورانیش مظهر زندگانی نیست!
نماد سوزاندن و به آتش کشیدن است .
اینجا ماه مظهر تکبر است.
و ستارگان نماد تیرهای به هدف رسیده.

من از نهایت غربت می آیم .
اینجا رسم بر آن است که غنچه ها نشکفته، به زوال خویش برسند.
برای استقبال کوله باری از درد و رنج و اندوه پیشکش می آورند.
و به رسم مهمان نوازی مرگ را برایت به ارمغان.
اینجا سرزمین نابودی ست.
تمام پهنایش با گرد مرگ پوشانده شده .
بادهایش ابدیت را با خود سوغات می آورند.
و نسیمش پیک مرگ است.
اینجا پر است از غریبه های آشنا.
مملو از دل های به آتش کشیده شده.
پر از عشق های نافرجام
و خالی از مهر .
اینجا تمام هستیت را نامردانه به یغما می برند.

من ازنهایت غربت می آیم.
اینجا سرزمین مدفون شدن آرزوهای من است.
مدفن قلبم ،...
سرزمین شکستن قلبم ، احساسم ، خرد شدن غرورم.

من از نهایت غربت می آیم .
و من ظالمانه محکوم به ماندنم .
به کدام جرم؟
من مرتکب کدامین گناه شده ام ؟
مجازات کدامین اشتباه اینست؟
من بی هیچ منطقی ، چه دردناک به حبس در آمده ام
و به زنجیرهای اسارت گره خورده ام .

من از نهایت غربت می آیم .
سرزمین آرزوهای به آتش کشیده شده ام .
گورستان خاطراتم
کدامین نامهربان مرا به جاده اش پیوند زد؟

من از نهایت غربت می آیم .
هیچ راه فراری نیست.
تمام راه ها بسته اند.
و تمام کوچه ها بن بست.
و من درآخرین کوچه از آخرین خیابان غربت به حبس در آمده ام .

من از نهایت غربت می آیم .
سرزمین آرزوهای مدفون شده ام .
سرزمین آرزوهای به آتش کشیده شده ام .
سرزمین درد
مدفن احساسم
گورستان خاطراتم

من از نهایت غربت می آیم .
،...