زمستانی دیگر از راه رسید،...
و من بازهم سالروز جدایی مان را به سوگ نشسته ام ،....
و به یاد جشنی که در عزامان به پا کرده بودند ،.... اشک میریزم،....

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و تو همچنان تنهایی،...
انگار هیچ گاه نمی خواهی کسی را در تنهاییت شریک کنی،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و من باز هم سعی در فراموش کردنت میکنم ،...
و جدال با خاطراتت را آغاز،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و تو همچنان عشق را منکر میشوی،...
و همچنان در نگاهت عشق است که موج میزند،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
و من بازهم شکسته تر از قبل پیش میروم،...
و همه چیز بیشتر و بیشتر از پیش ویران میشود،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
من و تو همچنان بر عهدمان مانده ایم ،...
من و تو همچنان لجوجانه غرورمان را سپر بلامان ساخته ایم ،...
من و تو همچنان عشق را منکر میشویم ،...
من و تو همچنان قهر میکنیم ، دعوامان میشود ،کودکانه بهانه میگیریم ،....برای هیچ!
من و تو بی جهت یکدیگر را آزار میدهیم ،...
من و تو بی جهت نگاهمان را از هم میدزدیم،...

زمستانی دیگر از راه رسید،...
اینان اما دیگر، عشقمان را انکار نمیکنند.
اینانی که بذر جدایی را پاشیدند،...و آنگاه  ظالمانه جداییمان را جشن گرفتند
و عزامان را به شادی وصف ناپذیری برای خویش مبدل کردند.
اینان اما از عشق سخن میگویند ... بعد از این همه ویرانی ، ....! همشان از من و تو میگویند!

زمستانی دیگر از راه رسید،...
من در دنیایی از تردید گم شده ام .
و تو در دنیایی که به انتقام جویی از من خراب کردی،...
من به گناه ناکرده میسوزم .
تو به گناهی که مرا محکوم به آن کردی!

زمستانی دیگر از راه رسید،...
اینان آسان از تنهایی تو می گویند،...
از یک عشق پاک،...
و من در پاسخ این همه نامردیشان تنها لبخند میزنم ،لبخندی که بی شک از هر گریستن تلخ تر و تلخ تر است .

زمستانی دیگر از راه رسید،...
تو هنوز مانده ایی،... شاید به انتظار معجزه ایی!
من نیز مانده ام ،... به انتظار حادثه ایی شوم ،...
اینان هم پیوندی ناشدنی را در خاطراشان جشن گرفته اند ، و عزامان را به پایکوبی وصف ناپذیری مبدل کرده اند،...

زمستانی دیگر از راه رسید ،...
زمستانی دیگر از راه میرسد٬...
و زمستان های دیگر،...
که سوغاتشان برای من یک دنیا ویرانیست ،...
و رهاوردشان برای تو یک دنیا ناباوری،...